Walden by Henry David Thoreau
Walden by Henry David Thoreau
Bardzo dobra książka dla wszystkich, którzy w codziennym biegu chcą się zatrzymać, aby reflektować nad sensem ludzkiego życia w szybko zmienającym się świecie. Nie trzeba wszystkiego mieć, aby być szczęśliwym. Czy jest to możliwe? Tak, jeżeli znajdziemy harmonię między swoim życiem a naturą. Tylko człowiek wolny, skromny i szanujący naturę odkryje prawdziwy sens życia drzemiący w jego jedności ze światem. Thoreau opisuje rok życia w wybudowanej przez siebie chacie w lesie na skraju jeziora Walden. Opisuje w niej, w jaki sposób wybudował dla siebie dom, co uprawia, jak poluje i odpoczywa. Wszystko to, aby przeprowadzić głęboką refleksję nad kondycją współczesnego autorowi człowieka w świecie,który jest skoncentrowany na zysku,rozwijaniu produkcji, zaspakajaniu coraz to większych potrzeb społecznych, gromadzeniu bogactw i niszczeniu środowiska naturalnego. Thoreau staje się krytykiem współczesności i proponuje powrót do natury, oparty na życiu prostym i jednostajnym, w zgodzie z prawami przyrody. Dopiero pod koniec lektury zacząłem robić notatki, a raczej zaznaczać fragmenty, które mnie urzekły.
s.153 "Uwielbiam być sam. Nigdy nie poznałem towarzysza, który byłby tak towarzyski jak samotność."
s. 187 "Nawet w zwykłą noc w lesie jest ciemniej, aniżeli wielu ludzi przypuszcza. Musiałem często spoglądać w górę i wypatrywać prześwitu między drzewami nad ścieżką, aby się upewnić, którędy biegnie droga, tam zaś, gdzie nie jeździły wozy, mogłem wyczuć stopami nikły, wydeptany przeze mnie ślad."
s.212 "Sknera, któremu bardzeij się podobała połyskliwa powierzchnia dolara czy błyszczącego centa, albowiem mógłby w nich ujrzeć własną mosiężną twarz."
s.220 "Niby członkowie rodziny, po izbie przechadzały się kurczaki, które także skryły się przed deszczem, zbyt upodobnione do ludzi, moim zdaniem, aby mogły się dobrze upiec."
s.225 "... przez ścieżkę przeniknął ukradkiem świstak. Przeszył mnie osobliwy dreszcz dzikiego zachwytu i ogarnęła przemożna pokusa, aby go złapać i pożreć na surowo; nie dlatego, abym był głodny, łaknąłem jedynie owego posmaku dzikości."
s.331 "Powierzchnia ziemi jest miękka i wrażliwa na dotyk ludzkich stóp. Podobnie jak ścieżki, kórymi wędruje umysł. Jakże zatem zniszczone i zakurzone muszą być światowe trakty, jakże głębokie koleiny tradycji i przystosowania."
Bardzo dobra książka dla wszystkich, którzy w codziennym biegu chcą się zatrzymać, aby reflektować nad sensem ludzkiego życia w szybko zmienającym się świecie. Nie trzeba wszystkiego mieć, aby być szczęśliwym. Czy jest to możliwe? Tak, jeżeli znajdziemy harmonię między swoim życiem a naturą. Tylko człowiek wolny, skromny i szanujący naturę odkryje prawdziwy sens życia drzemiący w jego jedności ze światem. Thoreau opisuje rok życia w wybudowanej przez siebie chacie w lesie na skraju jeziora Walden. Opisuje w niej, w jaki sposób wybudował dla siebie dom, co uprawia, jak poluje i odpoczywa. Wszystko to, aby przeprowadzić głęboką refleksję nad kondycją współczesnego autorowi człowieka w świecie,który jest skoncentrowany na zysku,rozwijaniu produkcji, zaspakajaniu coraz to większych potrzeb społecznych, gromadzeniu bogactw i niszczeniu środowiska naturalnego. Thoreau staje się krytykiem współczesności i proponuje powrót do natury, oparty na życiu prostym i jednostajnym, w zgodzie z prawami przyrody. Dopiero pod koniec lektury zacząłem robić notatki, a raczej zaznaczać fragmenty, które mnie urzekły.
s.153 "Uwielbiam być sam. Nigdy nie poznałem towarzysza, który byłby tak towarzyski jak samotność."
s. 187 "Nawet w zwykłą noc w lesie jest ciemniej, aniżeli wielu ludzi przypuszcza. Musiałem często spoglądać w górę i wypatrywać prześwitu między drzewami nad ścieżką, aby się upewnić, którędy biegnie droga, tam zaś, gdzie nie jeździły wozy, mogłem wyczuć stopami nikły, wydeptany przeze mnie ślad."
s.212 "Sknera, któremu bardzeij się podobała połyskliwa powierzchnia dolara czy błyszczącego centa, albowiem mógłby w nich ujrzeć własną mosiężną twarz."
s.220 "Niby członkowie rodziny, po izbie przechadzały się kurczaki, które także skryły się przed deszczem, zbyt upodobnione do ludzi, moim zdaniem, aby mogły się dobrze upiec."
s.225 "... przez ścieżkę przeniknął ukradkiem świstak. Przeszył mnie osobliwy dreszcz dzikiego zachwytu i ogarnęła przemożna pokusa, aby go złapać i pożreć na surowo; nie dlatego, abym był głodny, łaknąłem jedynie owego posmaku dzikości."
s.331 "Powierzchnia ziemi jest miękka i wrażliwa na dotyk ludzkich stóp. Podobnie jak ścieżki, kórymi wędruje umysł. Jakże zatem zniszczone i zakurzone muszą być światowe trakty, jakże głębokie koleiny tradycji i przystosowania."
Comments
Post a Comment